Bazı zamanlar, insan ruhunun bütün kapıları, yoldan geçen herkesi kabule hazır ucuz bir meyhane gibi hayata açılır, daha önce önemsenmeyen biri ya da bir başka vakit hiç fark edilmeyecek bir cümle, böyle günlerde insan ruhunun kapılarından içeri girip orada kendine önemli bir yer bulur, kapılar yeniden kapandığında artık orada o insan ve o cümle yerleşir kalır.
Ona öyle geliyordu ki, aslında kendisi sadece bir bedenden ibarettir ve bu bedeni hareket eden bir cesetten farklı kılmak için ona sahte duygular yüklemekle geçirmektedir hayatını.
Sevdiği birinin başına kötü bir şey gelmiş olmasından mı kaygılanıyordu, yoksa sevmek zorunda olduğu biri için üzülmesi gerektiğini düşündüğü için mi böylesine korkulara kapılıyordu?