Murat Tecimer
@MRTTCMR
124 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Bilinmeyen bir ülkede ansızın ortaya çıkan “bulaşıcı” körlük kısa sürede tüm halka sirayet ediyor. Hastalığa birinci aşamada yakalanan ve karantina altına alınan insanlar, amansız ve acımasız bu körler dünyasında en temel ihtiyaçları olan beslenmelerini karşılayabilmek için ölümüne mücadele veriyorlar. Gerek zorlu karantina şartları gerekse “nasıl olsa beni görmüyorlar” algısı ile ortaya çıkan “rahatlık” düşüncesi, ahlaki değerlerin yitirilmesine ve yozlaşmaya sebep oluyor. Ancak yönetim sisteminin de çözüm oluşturmadığı bu yozlaşmış karantina ortamından örgütlenmeyi başarabilen bir grubun öncülüğünde “kurtuluş” yolu bulunabiliyor. Peki bu “kurtuluş” onları nihai özgürlüklerine kavuşturabilecek mi? Kaybettikleri görme melekesine yeniden kavuşabilecekler mi? Herkesin körleştiği bu ülkede tek kişinin “görür” kalmasını karşılıksız sevgi ve güzel ahlakı mı mümkün kılıyor?
Göz belki de insan bedeninde ruh barındıran tek uzuvdur.
Her zaman olduğu gibi yine doğrular günahkarların, namuslular namussuzların yaptıklarının bedelini ödeyecek.
Hiç bir mutluluk sonsuza kadar sürmediği gibi mutsuzluk da geçicidir.