Reklam
“Tanrılar adaletle konuştuklarını sandılar, ama sadece güçlerini sevmişlerdi.
Helios her sabah doğdu, ama kimi yakacağını umursamadı.
Athena akıl dağıttı, ama kimin aklını alacağını sormadı.
Poseidon dalga gönderdi, ama hangi canı alacağını görmedi bile.
Onlar yücelik sandıkları bencilliklerinde boğulurken,
İnsanlar, tanrıların karaktersizliğine dua etmeye devam etti.”
Helios:
“Ey Zeus Baba ve siz ölümsüz tanrılar!
Laertess’in oğlunun yoldaşları üzerinden
Sığırlarımı iğrenç bir şekilde katleden Ulysses,
Bu yanlışın intikamını alın!”
Zeus:
“Ey güneş, parlamaya devam et,
Ölümsüz tanrıların arasında
Ölümlü insanların ve verimli yeryüzünün üzerinde
Yakında beyaz bir şimşek olarak bölüneceğim
Karadeniz’in ortasındaki kadırgalarına.”
“Onlar sevgiyi aradıklarını sandılar, ama aslında satın alınabilir bir onay aradılar. ‘Seviyorum’ derken dillerinde yalanı, gözlerinde hesaplı bir beklentiyi sakladılar. Maddiyata ipotek ettikleri kalplerini ‘aşk’ diye süslediler; ahlaklarını bir anda değiştirip bunu özgürlük sandılar. Karakterden söz edip karakterlerini yitirdiler, kalp ararken kendi kalpsizliklerinde kayboldular. Oysa en derin fakirlik, kendilerini kandırdıkları o anda başladı.”
Reklam