Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, gene aynı şekilde,
fakat her şeyden habersiz, yaşayıp gidecektim. Sen bana, dünyada başka türlü bir hayatın da mevcut olduğunu, benim bir
de ruhum bulunduğunu öğrettin.
Ama bir kere kırılmıştım. Hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum
bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı; çünkü o benim
için bütün insanlığın timsaliydi.
Ben hayatta yalnız başına yürüyebilecek bir insan
değildim. Daima onun gibi bir desteğe muhtaçtım. Bunlardan
mahrum olarak yaşamam mümkün olamazdı. Buna rağmen
yaşadım... Ama, işte netice meydanda... Eğer buna yaşamak demek caizse, yaşadım...