Maggie
@Maggie
462 okur puanı
Mayıs 2016 tarihinde katıldı
Ama bu kitap da aşırı güzeldi!!! Elizabeth, sen tam bir historical kraliçesisin!
Normalde uzun seriler bir yerden sonra tekdüze şekilde ilerlemeye başlar fakat Maiden Lane her kitapta tersini ispatlamaya devam ediyor. Kendi içimde seriyi 4'e ayırdım. 1-3 arası cin üretimini, 4-6 arası ve 11. kitap St. Giles Hayaletleri'nin maceralarını, 7-9 (belki buraya novellalar da katılabilir) daha rahat dönemleri, 9-12 arası Lords of Chaos'u ele alıyor. Aslında 9. kitap da bahsettiğim 3. kısma giriyor ama Lords of Chaos ad olarak geçse de serinin nasıl devam edeceğine işaret veriyor.
Seriyi okumasanız bile kitabın arka kapağını okumuşsanız Asa'nın ailesinden sakladığı sırrı öğrendiniz demektir. Saklama sebebi ise biraz iç burkucuydu. Tabi sonradan yanıldığını anlıyor.
SONRASI SPOILER İÇERİR!!!
Biraz da Asa'nın kendisinden söz edeyim: Dış görünüş olarak oldukça iri yapılı ve maskülen bir yüzü var. İç karakteri de bir historical erkeğine göre çok renkli: En ufak şeylerde parlayan, sorunlarının çoğunu kaba kuvvetle çözmeyi seven, fazlasıyla coşkulu bir yapıya sahip, oldukça egoist, lider ruhlu ve girişimci biridir. Bunları kitap boyunca gösterdiği için "Aha, bu adam her yönüyle kesinlikle koç burcu!" diye aklımdan geçirip oldukça gülmüşlüğüm de vardır. Bir de üstüne küfürbazlığı ekleyin. Alın size oldukça sıra dışı bir historical erkeği. :D Hee, ama hata yaptığını anladığı anda kendini affettirmek için bulduğu tatlı yöntemleri de bolca var. Eve ile tanışmalarından sonraki bir olay sonucu hanım kızımızı korkutuyor. O da kendini affettirmek için kapısına elinde çiçeklerle gelmesi basit de olsa oldukça tatlıydı bence.
Eve ise Asa'nın tam tersi. Geçmişinden ötürü oldukça korkak ve utangaç bir yapısı olan, şiddete kesinlikle karşı olan, hayatında sadece 2-3 insana güvenebilmiş
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yine bir yazarın çok bilinen bir eseri yerine görece daha az bilinen bir kitabıyla karşınızdayım. İntihar Kulübü'nü yaklaşık 2 sene önce almıştım ama Nilgün arkadaşımızın mevsimsel olarak yaptığı Okuma Şenlikleri için -özellikle yeşil kapaklı kitaplar maddesi- bekletiyordum. Sonunda 2021 Bahar Şenliği ile o zaman geldi ve listedeki ilk kitabım olarak okuma rahatlığına eriştim.
Fazla incelemediğim için 3 farklı hikayeden oluştuğunu sanıyordum ama birbirleriyle bağlantılı novelladan oluşuyormuş. İlk kısım olan Kremalı Turtaları Olan Genç Adamın Hikayesi kesinlikle değişikti, çarpıcıydı, ürkütücüydü ve ahlaki açıdan sorgulayıcıydı. Haliyle en favori kısım oluyordu. Karakterler hatalarının farkında ama aptalca da olsa sonuçlarıyla yüzleşmeye hazırlardı.
İkinci kısım olan Doktor ile Saratoga Sandığının Hikayesi en entrikalı kısım olurken, son bölüm olan Fayton Macerası diğer kısımlara göre sakin ama kesin bir sonla bitiyordu. Ayrıca İthaki'nin kapağı novellayı harika bir şekilde özetlemiş.
Bu kitabı 2015'te gerçekleşen 34. Tüyap Kitap Fuarı'nda almışım. Adından ötürü kar yağışının olduğu bir zamanda okurum diyordum. Neredeyse 6 sene önce aldığım ve kitaplığımda okunmak için en uzun süresini bekleyen kitabı okumak bugüne, daha doğrusu 1 ay öncesine kısmetmiş.
Kitap beklediğimden çok daha güzeldi. 15 hikaye içinde sadece Kutupyıldızı'nın Kaptanı, Yükseklerdeki Dehşet eserlerini beğenmedim. Geri kalan 13 hikayede gerilimi, dehşeti, yer yer korkuyu hissettim.
1800'lerin sonlarına bakınca ağır bir dil beklemiş olsam da aksini görmek hikayeleri daha da zevkle okuttu. Sir Doyle ününü Sherlock ile kazansa da niye yazdıklarının sevildiğini anlamış oldum. Bence yazarla tanışmak için en iyi kitap bu, zira kendisi de Sherlock'u sevmezdi ve hala onun sayesinde tanındığını bilmek onu üzerdi.
Son 4 kitap kahramanlarımızın Lords of Chaos isimli sapkın bir grubun faaliyetlerine son verme çabalarını içeriyor. Duke of Pleasure'da yaptığım bir cümleyi burada da söyleyeceğim. Seri 10. kitap olan Duke of Sin'de bitmeliymiş. Nasıl olsa Valentine organizasyonu çökertmişti. Gerçi Alf'e kitap yazmasını anlarım, serinin 5. kitabından beri hikayenin içindeydi. Ama Iris and Raphael? İkisini sevsem de maçın bitimine doğru oyuna giren futbolcular gibiydiler. Yani bu iki karakteri sadece bundan bir kitap öncesi gördük. Yazar ya yaptığı sözleşmeden dolayı ya da bu ikili son dakika fikri olarak ortaya çıkarak seriye noktayı koymuş oldu.
Duke of Sin ile beraber serinin en karanlık kitaplarından biriydi. Çoğu kişi Lords of Chaos'un yaptığı pislikleri okumaktan tiksindiği için kitaba düşük puan vermiş ama bu kısımlar bana batmadı. Ne kadar pislik olduklarını adlarını duyduğumuz ilk andan beri biliyoruz. Kitabın sonuna doğru yaptıkları katliam kanımı dondurdu. Çoğu yazar böyle bir durumda kişileri öldürmek yerine yaralamayı seçerdi ama Hoyt'un tersini uygulamasını sevdim.
Iris'in geçen kitapta ne kadar güçlü bir karakter olduğuna bolca şahit olmuştum. Aynı döngüyü daha da güçlenerek ve mücadele ederek sürdürmesi kitabın artı yönlerinden biriydi.
İkilinin ilişki gelişiminin süreci bana yazarın kitaplarından biri olan To Desire a Devil'i hatırlattı. Raphael de taşıdığı ön yargılar ve söz dinlememezlik açısından Reynaud'a oldukça benziyordu. Fakat Raphael'in "Ben babam gibiyim." yakınmaları bir yerden sonra canımı sıktı. Kendisi pekala onun gibi olmadığının farkında ama kıza açılmaktan korktuğu ve mutluluğa inanmadığı için sürekli bu bahaneye sığınması hoş değildi.
Açıkçası serinin son kitabında şu zamana gördüğümüz bütün karakterleri bir arada görmeyi isterdim. Lords of
Duke of Pleasure'da yine, önceki kitaplarda şöyle bir görünüp sonrasında kitabını çıkmasını deli gibi beklediğim bir karakterin hikayesini okudum. O da Alf. Gerçekten de Alf beklediğime değen biri oldu ama neden şaşırıyorsam? Bence Alf seride bir karakterin psikolojik olarak incelenmesinde Mickey O'Connor'dan sonraki en başarılı işlenen kişiydi. Alf'in kişiliğinden ödün vermeden kendini genç bir kadın olarak kabullenme çabaları hikayede ilmek ilmek ve sıcacık bir şekilde işlenmişti. Kendisinin çocuklarla olan ilişkisi de kalp ısıtan cinstendi.
BUNDAN SONRASI SPOILER İÇERİR!!!!!!!!!!!!!!!
Bundan önceki Ghost of St Giles hikayelerini ayılıp bayılarak okusam da maalesef macera ve aksiyon eksikliği gözden kaçmıyordu. Duke of Pleasure bu eksikliği harika bir şekilde kapattı. Nasıl ki Duke of Sin, Hoyt'un en karanlık hikayesiydi, Duke of Pleasure da yazarın en hareketli hikayesi olmuştur.
Unutmadan, hikayede Godric ve Meg'i görünce gözlerimden kalpler çıktı. Godric ile Alf'in ilişkilerinin baba-kız ilişkisine evrildiğini görüyoruz. Zaten Alf Godric'e aşık olduğunu söylüyor, ama zamanında kurtarmış olduğu bir kıza karşı hissettiği şevkat ve sevgi duyguları neyse Godric'e karşı hissettiği de odur. (Yine de farklı şekilde hissetse bile kızmazdım. Çünkü o Godric St John.)
Hele kitabın sonuna doğru Godric'in düke verdiği ayarlar ile oldukça güldürdü. Öte yandan Megs'in çifti birleştirme çabaları ve sonucunda kocasıyla ufak atışması tam evlere şenlikti :D Ama Hoyt yine her kitabında yaptığı gıcıklığı yapmış. Tamam, ağırlık Alf-Hugh'a ait ama ben Godric-Megs'in biraz daha yer kaplamasını isterdim.
Yalnız hikayede büyük eksiklikler de mevcuttu. Bunun için izninizle Hugh'u çekiştireceğim :D Bir kere Hugh'u sevdim. İnceliği ve değer vermesiyle Alf'e göre olduğunu çoktan
