Dünya beni insandan saymıyor, ne zaman bir köşesinden tutmayı başarsam, hemen elimden kaçıp gidiyor.
İnsanlar ölüyor, üstlerine evler yıkılıyor. Durmadan değişiyor dünya, bir tek çocukluğumun dünyası olduğu gibi duruyor.
Reklam
Puan vermedi·128 syf.·
2024 15. kitabı
Güneş yanığı gibi, çocukluğumun son parçacıkları şimdi üstümden pul pul dökülüyor, altından ters, imkansız bir yetişkin beliriyor. Gece, pencerenin önünden geçedursun, şiir defterimi okuyorum, ben farkına varmadan, çocukluğum usulca, hayatımın sonuna kadar benim için bir bilgi ve tecrübe kaynağı olacak, şu insan ruhunun kütüphanesi olan belleğimin dibine çöküyor.
Çocukluğumun oturma odasında tek başımayım. Eskiden burada annem şarkı söyler, babam yıllardır görmediğim yasak kitabı okur, ağabeyim ise bir tahtaya çivi çakardı. Bunların hepsi asırlar evveldi, o zamanlar, çocukluğun sonsuza dek süreceğini acıyla hissetsem de, daha mutluydum gibime geliyor.
Bir zamanlar hayatımda en önemli şey, annemin beni sevmesiydi ama bu sevgiyi delicesine özleyen, durmadan onu ispatlayacak bir işaret gözleyen çocuk artık burada yok. Şimdi annemin beni sevdiğine inansam da bu benş mutlu etmiyor.
Reklam