Bir buhranın tam ortasında olmayan bir umudu yeşertmeye çalışıp kendimizi kandırıyoruz sadece. Yorulduk ve dinlenmeye mecalimiz kalmadı. Nefes almanın insanın omuzlarına yük olduğu zamanlar varmış. Yaşarken görüyorsun. Yarına dair bir beklentin yok ve mutlu olmaya gücün de yok…
Birisinin senden yana olması diye bir şey var. Koşulsuz şartsız sorgusuz seni onaylaması değil. Şartlar ne olursa olsun daima senden yana olması. Hayat ne getirirse getirsin, ne götürürse götürsün senden yana olması. Dünyanın geri kalanına karşı, daima sana inanması ve sarılması..
Genel kalıplara uymadığımda bir şeyin dışına itilmiş gibi tuhaf ayrıksı bir yalnızlık hissediyorum.
Sonra genel kalıplara uyup o çemberin içine girdiğimde kendimin dışına atılmış gibi çok daha yoğun bir yalnızlık duyuyorum.
Herkes bireysel kek kalıbını inşa edip kendince pişsin:)
