Hepinizi intihara sürükleyecek binlerce teorim var ama ben ısrarla bir umut ışığı arıyorum.
Ben yazdığım günden beri yaşamak kavramından uzaklaşıyorum.
Bir gün bir kitabın orta yerinde kendimi bütün ideolojik terimlerden uzaklaştırıp öldüreceğim.
Kaderin bir kalbi olduğunu düşünmüyorum ve ölümü beklemek kadar kaotik bir aptallığa daha denk gelmedim.
Üzgünüm!
Bir organ nakli gibi sevmiştim seni;
Çürük gözlerine bağışlanan ellerim,
Yırtık dudaklarına bağışlanan şiirlerim..
Darmadağın kadınların, darmadağın ettiği erkekler gibi
Sevmiştim seni...
Çok eskitilmiş bir aşkın hatırlanması,
Sevgilinin resmi karşısında çoçuksu bir iç kanaması
Aslında işin açıkçası;
Rüzgarın fırtınaya dönüşmesi gibi,
Hayatına yönelik bombalı bir saldırı gibi,
Geriye çekilirken herkesi öldürmek gibi
Sevmiştim seni...
Ruhum kan kaybederken nasıl tutarım seni,
Şimdi deniz gibi,
Neticesi olmayan herhangi bir sebeb gibi,
Ortalık yerde durup dururken
Sevmiştim seni...