Hayatıma dışarıdan bakan biri psikolojik anlamda birden ayağa kalkmışım gibi görebilir beni. Ama hızlı görünen bu iyileşmenin, çok uzun ve yoğun bir içsel, düşünsel sürecin sonucu olduğunu bizzat tecrübe ettim, biliyorum.
Artık benim hakkımdaki iftiraya dünyadaki herkes inansa, dünyadaki herkes beni suçlasa, dünyadaki bir kişi bile beni sevmese, onaylamasa dahi hayatımı idame ettirebilirim.
Kök travmayı çözemediğimiz ve içselleştirdiğimiz sürece aynı içerikteki durumlarla tekrar tekrar karşılaşıyoruz. Ayrıca, orijinal travmayı hatırlatan her şey de bize o travmayı yeniden yaşatıyor. Başkalarının "çok hassas, fazla etkileniyor" dediği şey de bu nitekim. "Fazla" , "aşırı" , "abartılı" , bulunan her duygusal tepki, kaynak nedene ilgili talep ediyor.
Herkes her an her şeyi yapabilir. Ve kimin ne yapabileceği benim kontrolüm dışında. Ben sadece kendi eylemlerimden mesulüm. Yani bana düşen, benim sorumluluğumda olan, kim ne yaparsa yapsın orada benim ne yapacağım.
Kendimi kötü hissettiğimde kimsenin asla zarar veremediği o kökü ya da çekirdeğimi düşünürüm. O çekirdeğe hiç kimsenin asla zarar verememiş olduğunu ve veremeyeceğini...