Hayatımızın temel taşını oluşturan çoğu önemli duygu tek başına bile anlamlıdır. Fakat sevgi, tek başına hiçbir boka yaramaz. Yazacaktım ama bok gibi fikir. Hiçbir duygu tek başına çalışmıyor dedim. İnsan aynı anda binlerce hesap kitap, kurgu, duygu ile dolan "cahil" bir varlık. Tek bir amaca, tek bir duyguya, tek bir davaya azimle sadık kalan insanlara imreniyorum. Her ne halt olursa olsun, azimle bağlı kalmış. Hep aynı duyguda. Şüphe duymadan. Sıkılmadan. Başka bir şeyin çekiciliğine göz yumup.
Beni bu duygudan mahrum kılan nedir? Eğretiliğin verdiği usanç mı? Yeninin hazzı mı? Olanın bilgisine erişememenin hıncı mı? Ne?
Demek hayat yalnız benim için bir duygu bunalımı döngüsüymüş.
Reklam
Bir döngü bu hayat
Belli bir çerçevesi var
Dört duvarı.
Bazen yıkmaya yelteniyorsun
Meğer duvar da hazır
Seni tepmeye.
Annem hep der
-Oğul, huzur mezardadır!
Anladım şimdi
Duvar yerinde durmalı.
Uruca ne meyil var ne marifet
Bekle,
Dün biter, gün biter, ömür biter
Sabret.
Organizmanın, gelişimin her evresinde iletişim için kullandığı hareket ve ses temelli bir kanal vardır. Yaşantı ve devamlılık iletişim kanalını geliştirip çeşitlendiriyor. İnsandan başka kendi iletişim kanalını tahakküm etmeye çalışan başka bir canlı var mı?
Özellikle ses kısmında kendinden başkasının farklı sesler çıkararak iletişim sağlamasına tahammül edememek nasıl bir ahmaklıktır?
Hakim gücün görünürde bir lütuf gibi bu sesleri çıkarmakta bir sakınca olmadığını aksine kendilerinin de bunu teşvik ettiğini fakat aslında bütün aygıtlarıyla bu farklı! ses kanalının gelişmesini engellemeye çalıştığının farkında mıyız?
Neme lazımcılık perdesinin altında korkaklık var. Hoşgörü naraları atan düzenbazların yüzüne hakikati söylemeye korkandan daha riyakâr kimdir?
Yaşadıklarımı simgeleştirip biraz kurgu katınca tam bir distopya.
Distopya dediysek her şey boktan değil tabii.
Her distopyada sonunda yok olacak bir parça umut kurgulanır.
Biz böyle uzaktan güzeliz evet,
Ama dört tarafımız mahşer.
Bir parça yok olacak umut, biziz işte.
Biz kendi distopyalarımızı kurgulayıp yaşarken
Yine kendimizi bir parça umutla besliyoruz.
Korktuğumuz ne varsa durduramadığımız
Kendimiz olmayı bizden alan
Biziz onu yaratan
Biz, yeryüzünün özgüvensiz evlatları
Kendimize musallat canavarlarız.
Ve kurtuluşumuz:
Mezardadır.
Reklam