Ağır yaralar açıldı bilincimde
Verdiğim her tavizle
Savunma hattında bir bölünme oldu
Tüm direnişlerimin sonucu şimdi
Mağlubiyet.
Ruhumda büyük bir psikobilişsel soykırım.
Algısızlık, tanımlayamama
Dalgınlık ve boşluk.
Bedenimde bir yaşlanış büzülmesi
Kulaklarıma doğru hızla çıkan bir sıcaklık
Göz kararmaları, baş dönmesi
Sessizlik içinde bir çınlama
Yokluğun bir yok oluş mahşeri!
Şehrin debdebesi kadar böceklerin vızıltısı
Ve bir çığ düşmesi gibi kalabalıklar, insanlar
Ne ışık istiyorum ne karanlık
Ne ölümü arıyorum ne yaşamak dolu dolu
Sığamıyorum
Kemiklerden etlerden örülü eve
Sonu görünmeyen bir yolu gören küçük bir tepe içim
Sığamıyorum.
Ait değilim çünkü var olana.
Yok olanla yokum
Her düşünüş bir düşüş varlıktan
Yokun olmayan yollarında
Tavattun edilmez buralar
Varlık bile yokluktan düşmüş.
Dolandığım cümlelerin etrafını süslüyorsun
Bir de yüreğimin etrafını
Bıçak izleriyle..
Kanatlarımı silmedim, sarmadım
Ayak izlerin süslüyor hoş geliyor gözüme
Başımı kaldırmıyorum
Boynumu büktüğün hoş
Söner gibi oldukça üflüyorum
Odun atıyorum
Yangının hoş.
Çok yazıp sildim çünkü ne desem sen değilsin
Ne desem eksik
Ne desem yetmedi senin ne olduğunu anlatmaya
Oysa seni ben yarattım
Kendimi yaratmadan önce