En acıtıcı yara ,asıl yanılanın insanın kendisi olduğunu anlamasıdır. İzi hiç silinmeyen tek yara,kendine ihanet eden bilinç tarafından kanatılmıştır! En güç affedilen hata, insanın kendisine ait olanlardır aslında…
Oysa ben çocukken yalılar da Kuzguncukluydu. Zenginliğin gösterilmesi, paranın konuşulması ayıptı, görgüsüzlük belirtisiydi. İnsanlık be komşuluk tedavüldeydi hala, ama kimse kimsenin işine ve özgürlüğüne burnunu sokup, kendi inanç ve adetlerini de dayatmazdı.
Onu ilk gördüğümde yaşantımda çok önemli bir yer tutacağını sezmiştim. Bu tıpkı , bir filmin daha ilk karesinden bütününü kavramak, sonunu tahmin etmek gibi bir duyguydu.