Mah Peri
@Mahiperi
Atlara ve uzaklara
Yârelimmm
Anadolu
417 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Adil Erdem BeyazıtŞiir
Nuri Pakdil'e
Beton duvarlar arasında bir çiçek açtı
Siz kahramanısınız çelik dişliler arasında direnen insanlığın
Saçlarınız ızdırap denizinde bir tutam başak
Elleriniz kök salmış ağacıdır zamana
O inanmışlar çağının.Zaman akar yer direnir gökyüzü kanat gerer
Siz ölümsüz çiçeği taşırsınız göğsünüzde
Karanlığın ormanında iman güneşidir gözünüz
Soluğunuz umutsuz ceylanların gözyaşına sünger.Gün doğar rüzgar eser bulut dolanır
Rahmet şarkısı söyler yağmurlar
Alnınız en soylu isyandır demir külçelere
Gürültü susar ses donar sevgi tohumu patlar
Sessiz bir bombadır konuşur derinlerde.Ey bizim sabır yüklü toprağımızın kutsal ağacı
Sen bize hayatsın umutsun mezarlar kadar derin
Bizi tutan bir şey varsa dirilten o sensin
Üzerinde uyuduğumuz yavru kuşların tüy renkli sıcaklığı.
Ey damarlarımızda donan buz yüzlü heykeller beldesinden
Yıkıntılar sonrası sığındığım şefkat anası
Ey dağları yerinden oynatan ses ey mermeri toz eden rüzgar
Ey alemi donatan ışık toprağa can veren el.Gün olur toprak uyanır ağaç uyanır uyanır böcekler
Sarı bozkır titrer çıplak ağaçlar yeşerir gök yıkanır kirli dumanlardan
Su coşar deniz kabarır canlanır ölü şehirler
Yemyeşil bir rüzgar eser yıldızlar arasından.Şimdi siz taşıyorsunuz müjdenin kurşun yükünü
Çatlayacak yalanın çelik kabuğu
Sizin bahçenizde büyüyecek imanın güneş yüzlü çocuğu.Güzlek,1966
BANA KUŞLAR SÖYLEDİ
Gökyüzü gibi bir şey şu çocukluk hiçbir yere gitmiyor.
Bazen neşeli bir ses olarak yankılanıyor, yürekte bazen keskin bir sızı.
Yanlış anlaşılan bir hayat kesiti.
Hayat yolculuğunda bir duraktı orası. Uzaklaştıkça unuttuk.
Yetişkinlik artık çocukken duyduğumuz yalanları anlamlandırmaya başlamaktı sanki.
‘’Belki de bir canlının yüreği sadece çocuklukta dilediğince atıyor. Korkmadan, hesaplamadan, bütün mümkünlere inanarak. Büyüdükçe sadece kan pompalıyor kalp. Kendini bildiğin gün korkuyu da biliyorsun belki.’’
Her gelen nesil bir sonraki nesle daha yalan, daha yıkık, daha yaşanmaz bir dünya bırakıyor. Çareyi ise hep kendisinden sonraki nesilden bekliyor. Biz batırdık ama hadi umudumuz sizsiniz diyerek sonraki nesillere olmayacak görevler atfediyor. Halbuki bu yaşadığımız dünya ortaktı.
Herkesin her neslin tek bir görevi vardı. Kendisinden sonra gelen nesle aldığı emaneti daha iyi olmazsa bile zarar vermeden bırakmaktı.