Mahmut Can
@Mahmutsnt
Kitaplar dostum kitaplar beni içine çeken bir girdap…
Berlinde yürümek meseleydi. Kent, gri sis bulutunun gölgelediği dev bir sürrealist mezarlığa benziyordu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Evet, insanlar, insanlara özgü hatalar yapıyorlardı. Ancak bu hataların bedeli başka insanların terleri ve kanları ile ödeniyordu.
Oradaki çocuklar insanın yüreğini parçalıyor. Zavallı yavrucaklar. Çoğu Schwabenwald’dakinden başka bir hayat hatırlamıyorlar. İnsanlıkla tek ilişkileri birbirine karşı korkunç sadakatleri… ama sevgi onlar için yepyeni bir deney. Gülümsemesini bilmeyen on yaşında bir çocuk düşünebilir misin? Vücutlarını onarabiliriz… ama ya kafalarını?
Ne garip, diye düşündü Sean: her kasaba ve köyde, insanların kötülüklerine şaşıp kalmış, gözü açık bir at leşi yatıyordu.
On binlerce görünmeyen gözün üzerlerinde olduğunu bilen pilot ekip başlarını kaldırıp kırık camların gerilerini araştırıyorlardı. Kıpırdayan yırtık bir perde, ürkek bir gölge ve bir fısıltı, enkazın gerisindeki yaşamın tek belirtileriydi.
Şafak, askerlerin ıslak vücutlarına yeni bir hayat veren tazeliği ve gece bir piyade taburunun lastik botlarla nehri geçip güney kıyısını ele geçirdiği haberiyle söktü.