Monte Cristo'nun Dantes'e baktığı o aynanın camlarında bol bol elmas, altın ve mutluluk ışıldıyor, elmasları sakla, o altınları çamura at, o ışıltıları gölgele; zenginken fakirliği, özgürken mahkûmiyeti yeniden yaşa; yeniden canlanmışken cesedi aramaya başla.
Benim hiçbir şeye ihtiyacım yok, sadece iki mezar arasında yaşıyorum. Bu mezarlardan biri uzun zaman önce ölen ve sevdiğim Edmond Dantes'e ait! Sevmek sözcüğü solmuş dudaklarıma yakışmıyor ama yüreğim onu hala hatırlıyor ve onun hatırasını asla kaybetmek istemem. Diğer mezar ise Edmond Dantes'in öldürdüğü adama ait, cinayeti onaylıyorum ama ölü için dua etmem gerek.