Tanrı en övüngen ve en soğuk insanları, onları karşı karşıya bıraktığı korkunç sahnelere kayıtsız kaldıkları için cezalandırmayı nasıl da biliyor! Ben bu işler acısı trajedinin gelişimini soğukkanlılıkla ve merakla izliyor, insanların yaptığı kötülüklere bir sırrın arkasına gizlenmiş bir ölüm meleği gibi gülüyordum ama işte şimdi ben de kıvrılarak ilerleyişini seyrettiğim bu yılan tarafından, hem de tam yüreğimden sırıldım!
Tanrım! Tüm bunların nedeni, öldüğünü sandığım ama çarpmaya başladığı için sadece uykuya daldığını anladığım yüreğim, bir kadının sesiyle göğsümün derinliklerinden gelen o yürek çarpıntısının kederine boyun eğmem!
Ah! Mercedes, isminizi melankolik iç çekişlerle, kederli inlemelerle, umutsuz hırıltılarla telaffuz ettim, isminizi, soğuktan donarken, zindanımda samanın üzerine çömelirken, sıcaktan kavrulurken, hücremin döşemeleri üzerinde yuvarlanırken telaffuz ettim. Mercedes, intikamımı almam gerek çünkü on yıl boyunca acı çektim, on dört yıl boyunca ağladım, lanet okudum; şimdi size şunu söyleyeyim Mercedes, intikamımı almam gerek!
İhanete uğramış, mahvedilmiş, aynı şekilde bir mezara atılmış olan ben, o mezardan Tanrı'nın merhameti sayesinde çıktım, Tanrı'ya intikam borcum var; beni bunun için gönderdi ve işte buradayım.