Aslı Suakan
@Mahraa
Hemşire
Anamur
80 okur puanı
Nisan 2015 tarihinde katıldı
Ben ne zaman unuttum gönlümdeki ışıkları birer birer yakabilmeyi ? Ne zaman unuttum kelimeler deryasında yüzebilmeyi ?Ben ne zaman vazgeçebildim her şeyden bu kadar ?
Reklam
Bugün bir çocuk doğurdum.
Acı çekmeden , inançla ...
Öyle saf, öyle huzurlu ve öyle gerçekti ki .
Hayalini bile tasvir edemeyeceğim bir gerçeklikti.
Bugün yeniden doğmuşcasına uyandım.
Neredesin güzel yavrum.
Bu karanlıkta beni yalnız bırakma
Sana ihtiyacım var.
Sadece sana
Yani ruhunu tanıyorum. Aramızda bir şeyler var... Ah , aptal Nihat!... beni bir gün deli edecek... 'Sen onu belki çocukken gördün , zihninde bir hatırası kaldı... onu büyütüyorsun' diyordu. Yalan... Bu öyle bir çocukluk hatırası falan değil ... Fakat bir kere işi bu hale soktu. Böyle bir ihtimali ortaya attı. Imkanı yok kendimi kurtaramıyorum. Insanlar hadiseleri basitleştirmeye bayağılaştırmaya ne kadar meraklı... Bütün hayallerimi bir aptalca laf berbat ediyor...
Hiçbirinizi anlamıyorum. Verecek cevap da bulamıyorum. Fakat yanılmadığıma eminim: Bizi istemediklerimizi yapmaya çeken bir kuvvet var , bu muhakkak. Bizim daha başka , daha iyi olmamız lazım... Bu da muhakkak... bunu nasıl birleştirmeli , bunu bilmiyorum