Zamanın hangi diliminde hangi sokağın köşesinde karşılaşacağımızı bilmeden seni beklemek bazen yorucu olsa da aslında dünyanın en umut dolu eylemi. Bu satırları sana henüz varlığın hayatımda somutlaşmamışken ama ruhun kalbimde bir yerlerde hep varmış gibi hissederek yazıyorum.
Şu an nerede olduğunu hangi kitaba daldığını ya da kimlere gülümsediğini bilmiyorum. Ama bilmeni isterim ki kurduğum her hayalde tasarladığım her yuvada ve aldığım her derin nefeste senin için ayrılmış koca bir boşluk var. Hayatın koşturmacası içinde bazen yoruluyorum bazen eksik hissediyorum sonra senin de bir yerlerde beni beklediğini belki de benzer yıldızlara bakıp neredesin diye sorduğunu düşünerek teselli buluyorum.
Sana biriktirdiğim çok şey var. Henüz edilmemiş uzun sohbetler birlikte izleyeceğimiz gün batımları el ele yürüyeceğimiz yollar ve ikimizin huzuruyla dolacak o ev... Seni sadece sevmek için değil seni anlamak seninle büyümek ve hayatın tüm yükünü omuzlarından alıp ortak olmak için bekliyorum.
Hasretin yüzünü bile görmediğim birine duyulabilecek en garip ama en gerçek hali. Belki geç kalmışız gibi hissettirebilir hayat ama inanıyorum ki kavuştuğumuz an geçen tüm o yalnız yılların telafisi olacak.
Ben buradayım kalbimle sadakatimle ve bitmek bilmeyen o umudumla seni beklemeye devam ediyorum. O büyük karşılaşmaya kadar kendine iyi bak çünkü sen benim gelecekteki en büyük hazinemsin.
Geleceğimizdeki o ilk güne dek hasretle...