kdr
@Mahur
“Dedim, deniz de bendim, düşleyen de denizi
Ve sabah olur olmaz üstünde derinliğimin
Bir gülümseme gibi bulacağım kendimi…”
Sürekli yasaklar vardı hayatımızda. Toplum tarafından, aile tarafından, devlet tarafından konulan yasaklarla büyüyorsun.
Biz çocuklarımız ağlayınca bile ağızlarını bezle kapatırdık ya da sığınağa götürürdük, sesleri dışarı gitmesin diye. Çünkü ses nerden gelirse o yöne doğru daha çok ateş edilirdi ve korkardık.
Bana çocukluğum sorulduğunda aklıma açlık, rezillik, sefalet, perişanlık, bombalar, savaş uçakları geliyor.
Devletin suç ve ceza mantığında biri suç işlediğinde bütün sülale fişleniyor ve suçlu sayılıyor.
Kürt halkı barış konusunda muhatap alınmıyor. Bugün meclisteki durum da öyle. Muhatap alınmadığın zaman aynı evin içinde yaşamak çok zor. Beni kabul etmezsen öfke beslerim.