Suskunlukta boğuyor insanı zamanla
Huzursuzluk saltanat kuruyor
Çetin bir ızdırap hüküm sürüyor
Kalbe sonsuz düğümlerini geçiriyor birbir
Göz yaşları ilk defa süzülmüyor yanaklardan
İçinden bir şeyler öylece akıp giderken
Bir el dokunuyor hissediyorum , kucaklıyor
Her zerreme nüfuz ediyor
Değişim böyle başlıyor
Bir kelebeğin başkalaşımı gibi
Yırtıyorum kozamı
Hayır ! bu mutlu bir başlangıç deği gerçi
Gözlerimin önünde duran
Boşluklar üzerinde asılı
Kalbi sadece yaşatmaktan ibaret olan bedenlerin cesetleri
Ruhum , ruhsuzluğumun eseri
İçimin kör kütük yangınının
Sular içinde kalıp ardında geriye küller bırakması
Bu bir mutluluk tablosu değil
Bu bir bitişin , hiç başlamamış olan öykünün
Kendi yaşamımı öldürmemin
Başlangıcın , olmayan hazin sonu
R. Dilara