Puruşa

Puruşa
O gözlerle görülmeyendir onunla gözler görülür.
Serbest
Üniversite
Diyarbakır
Lice, 4 Nisan 1994
34 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Bu ayaklar benden hesap soracak, Bir düşüncenin peşinden dolaştırdım sokak sokak, Bu baş, bu eğilmez baş da öyle Bazı sarhoş,bazı yorgun Her zaman bir yastığa hasret! Bu ciğer de hesap soracak, Esirgedim, güneşini, havasını Bu ağız bu dişler, bu mide... Ne ikram edebilirim ki bol keseden Bu bilekler de hesap soracak, Göz yumdum çektikleri eziyete. Bilsem ki kimsenin parmağı yok Bu sürüp giden işkencede; Kılım bile kıpırdamadan bir sabah Çekerdim darağacına çekerdim kendimi Bilsem ki suç bende!..
Reklam
Aslında ne olacaksa ben uyurken olmasını isterdim. Olabilecek kötü herşeyin bir çırpıda olmasını, Ve olabilecek hiçbir kötülüğün kalmamasını dilerdim. Ve gözlerimi bütün acıların öldüğü bir zamana açmak isterdim. Hiçbir acı gölgelemese mutluluğumu ne de güzel yaşardım ben. Kendi yağımda kavrulmak varken, Başkalarının hayatlarındaki acıların baş köşesine kurulmak istemezdim. Kendime ucu ucuna yetmek, Başkalarına pay kalmamak isterdim. Kılı kırk yarmak yerine, Sadece bir ekmeği ikiye bölmek isterdim. isterdim. Şu acımasız karanlıktan çıkıp, Zerre ışığa talip olmak isterdim. Kötü herşeyin ama herşeyin, Ben uyurken olmasını isterdim. Ve gözlerimi bütün acıların öldüğü bir zamana açmak
"Geliyorlar, bu evde doğan yeni bir ölümü görmeye; koşarak, düşe kalka yuvarlanarak, sürünerek... Ölüm sessizliği, toz ve küf kokan evden ayrıldıktan sonra seviniyorlar canlıyız diye." N. Marmara - Defterler
Kendini öldüren insan, bilinçli ya da bilinçsiz çevresini suçlar. "Beni anlamadınız, bana yardım etmediniz, işte bu yüzden ölüyorum" demektedir sanki. Onu sevenler de, kendilerini sorgulayıp, suçlamaya başlarlar. "O gün şöyle demeyecektim, şu gün onu aramam gerekirdi. Neden bunu yapmadım, neden şunu yapmadım" diye acı çekerler. İntihar edenler, yalnız kendilerini değil, bir bakıma onları sevenleri de öldürürler. Kaldı ki, kendini öldürmek kolaydır, anlık bir cesaret meselesidir, asıl zor olan, bunca felâket arasında, fazla rezil olmadan yaşama gücünü bulmaktır.
Daha birbirimize değer vermeyi öğrenemedik ormandan yeni çıkıyoruz. İnsanların hayatlarına müdahale etmeyi kesin bırakın herkes kendi düşüncesiyle yaşasın hayatını senin doğru gördüğün benim yanlışım benim doğru gördüğüm senin yanlışın olabilir hepimiz aynı olursak aynı şeyleri yaparsak düşünün dünyadaki tüm insanlar tek bir şeye odaklı olduğu herkesin müslüman olduğunu veya ateis veya inançsız vb birçok şey sizce hayat yaşanılır bir yer olurmu dünyanın herşeyin iyi olması herkesin aynı olmasınamımı bağlı müslüman veya ateist inançsız olmasına bağlı hayır bir birine değer vermesine insan olmasına ve düşünce ve fikirlere saygı göstermesine bağlı birçok şeyi güzelleştire bileceğimizi anlamalıyız artık. Önyargılı olmamalıyız müslüman veya inançsızsın diye Müslümanlığıda takip etmelisin okumalısın inaçsızlığıda hayat sizin hayatınız başkaları sizi yargılar sorgular diyerek yaşamayın hayatınızı. BİR İNSAN 20 YAŞINDA ÖLÜR 70 YAŞINDA GÖMÜLÜR BU NE DEMEK BİR DÜŞÜNÜN.
Reklam