İvan İliç bu neçə vaxtda adət elədiyi ölüm qorxusunu axtarırdı, tapa bilmədi. Hardadır o? Ölüm necə olur? Heç bir qorxu yox idi, çünki ölüm də yox idi.
Ölüm əvəzinə işıq vardı.
Deməli, bu imiş! Birdən hündürdən dilləndi.
Nə böyük səadət!
Vaxtın haqq-hesabını itirdiyi bütün bu üç günün ərzində, görünməz və güclü bir əlin onu zorla dürtüb salmağa çalışdığı həmin o qara torbanın içərisində çapaladı.