Ey savaş!... Sen acı ve korkunç, kanlı ve berbat, çirkin ve yıpratıcısın...
Fakat sen büyük ve azametlisin...
Bunun içindir ki insanlar sana ebediyen tapınacaklardır.
Yağmur çoğalıyor... Rüzgar serin...
kız hâlâ açtır. Kafasında iki fikir çarpışıyor, düşünüyor ki yaşamak kendi hakkıdır... Fakat...
Karşısındaki sarhoş gülüyor ve onu nazikane çağırıyor... fakat nereye... ?
Titreyen bir vücut.. yanan bir baş ve ağlayan gözler... fakat açlık ve yuvasızlık korkunç...
Bugün Kendi kendime diyorum ki, dünyadaki bütün insanlar o gün bizim köyde olduğu gibi hep iyi şeyler düşünseydiler, çocuklarını, kardeşlerini, babalarını, eşlerini bizim kadar çok sevseydiler belki Savaş hiç başlamazdı....