Geceleri kimse duymadan kırıldım ben,
Bir kalbin sessiz çığlığı oldum kendi içimde.
Herkes “geçer” dedi,
Ama bazı acılar geçmiyor, sadece insanı değiştiriyor.
Sana denk geldiğim günden beri
Kalbim bir yara gibi atıyor.
Ne tam unutabiliyorum seni,
Ne de eskisi gibi gülebiliyorum.
Bir şehir düşün;
Sokak lambaları sönmüş, yağmur dinmemiş…
İşte ben tam oradayım şimdi,
İçimde senden kalan o eksik cümlede.
Kimse bilmiyor ama
Bazı geceler adını içimden sessizce söylüyorum.
Çünkü insan en çok,
“Belki severdi” ihtimaline yeniliyor.
Ve ben…
Kalbimi sana emanet ederken
Kırılmayı hiç hesaba katmamıştım.
𝐌𝐀𝐑𝐈𝐀