Yusuf kıssasından çıkardığım bir derste şuydu: Yusuf'u kuyuya düşman kabileler değil, kardeşleri atmıştı. Kendilerinden daha küçük gördükleri için, kendilerini ondan üstün buldukları için babalarının onu daha çok sevmesine katlanamamışlardı. Bu onların içindeki bir kötülükten kaynaklanıyor. İnsani duygularına esir düşmelerinden. Yani Yusuf'u kendilerinden daha iyi bir şey olarak tasavvur etmek rahatsız ediyor onları. Zira babasının öğüdü de doğruluyor bu durumu: "kardeşlerinden bu rüyayı sakla, sana zarar vermesinler" çünkü insanın içgüdüsel duyguları hırsları kendinden küçük gördüğü birinde , kendisinde bulunandan daha iyi bir şeyin olmasını kaldıramıyor.