“Mustafa Kemal , kötü bir haber aldığında yumruğunu diğer elinin avuç içine vuruyor ancak biraz sonra ansızın ayağa fırlıyor, panik duygusunu başından savmak istercesine ‘Haydi şimdi kendi işlerimize bakalım,’ diyordu. Bunu söyledikten sonra tamamen değişiyor, hiçbir panik belirtisi göstermeden işine devam edebiliyor, kendisine ve başkalarına tamamıyla hâkim biri gibi görünüyordu. Zihinsel ve ruhsal olarak bir çalışma konumundan çok daha yoğun bir başka konuma hızla geçebilme konusunda olağanüstü bir yeteneğe sahipti.”