Sonra geçmişe gidersin, sensiz olduğunda ki mutlulugunu, heyecanını yeni açmış sevdasının coşkusunu görürsün her ayrı gününde,
ve yazılan her mutluluk sözcüğünü okudukça,
derinlerde öyle garip öyle bilinmez bir yara açılır ki içinde,
ne anlatabilirsin,ne anlayanın olur...
güneşte kalmış bir buza dönersin;
damla damla eriyip gideceğini,
bile bile kalırsın...
Erirsin bitersin ama kimse bunu farketmez,
Sen bile farketmezsin...
Bir yerde yeni mutluluk açarken,
Diğer yanda bir sevda keder olup gider...
Tıpkı burda batan güneşin, başka diyarlarda sabahı müjdelediği gibi...