Little Daisy
@Mary_Rose
Kendime notlar
Reklam
Geçen babaannem rüyama girdi. Yüzünde huzurla dolu bir ifade, üzerinde pembe bir kazak, her zaman giydiği beyaz şalı. Odanın diğer tarafında tam benim karşımda oturuyordu ve bana bakıyordu onu farketmemi bekliyordu gözüm varlığına ilişti ama sadece ben gördüm onu selamlaştık.
Ben: babaanne nasılsın?
O: iyiyim ben sen nasılsın?
Ben: ben de iyiyim
Bu kadardı. Son bir veda.
En son babaannemi Covid döneminde gördüm ondan sonra da memlekete gittiler ve bir daha ne konuştuk ne de görüştük. Sesini duyuyordum babamla telefonda konuşurken. Bu ramazan vefat etti, ve onunla birlikte çocukluğumuzun bir parçası da. Onun gördüğü onda var olan o çocuk de öldü aslında. Çocukluğumuzda gördüğüm, konuştuğum, zaman geçirdiğim babaannemin hiçbir yüz ifadesi net aklımda değil ama hayatımın geri kalanında onu galiba en son rüyama girdiği haliyle hatırlayacağım
Zaman, gözümüzün önündeki her şeyi suluboyaya dönüştürüyordu. Kini seyreltip kalpleri yumuşatıyordu.
A Friend not visited
What happens when we stop visiting our friends? The connections starts fading and weakening gradually but firmly. After a point you will realize that they are gone and you longer have them around you. They leave a sense of loss and emptiness one that you might not realize back at that time but as you mature up and start getting lonely. Same is our memories. We should recall them once if a while not only to cherish and appreciate them, not only for gratitude but also to keep remembering them. To keep remembering life and that you have lived. It hit today while in the toilet watching the empty wall. And I don’t have a good memory but at them same time I haven’t bothered or put the effort to remember things. As if they were not at time the most important happenings of my life. At the end who we are but a sum of our experiences and accumulated memories?
Tabiatın bu büyük “mesnevi”sinde yarım kalmış bir “mısra”yız. Var oluşumuz, bir “beyit” olmayı beklemektir!
