Little Daisy

Kardır yağan üstümüze geceden
Kardır yağan üstümüze geceden, Yağmurlu, karanllık bir düşünceden, Ormanın uğultusuyla birlikte Ve dörtnala, dümdüz bir mavilikte Kar yağıyor üstümüze inceden Sesin nerde kaldı, her günkü sesin, Unutulmuş güzel şarkılar için Bu kar gecesinde uzaktan, yoldan Rüzgâr gibi tâ eski Anadolu'dan Sesin nerde kaldı? Kar içindesin! Ne sabahtır bu mavilik, ne akşam! Uyandırmayın beni uyanamam. Kaybolmuş sevdiklerimiz aşkına, Allah aşkına, gök, deniz aşkına Yağsın kar üstümüze buram buram Buğulandıkça yüzü her aynanın Beyaz dokusunda bu saf rüyanın Göğe uzanır -tek, tenha- bir kamış Sırf unutmak için, unutmak ey kış! Büyük yalnızlığını dünyanın. Ahmet Muhip Dıranas
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
First of '25 "Under the Tuscan Sun"
İç ısıtan bir film izledim, ayrılıklar, hayal kırıklıkları, denemeler, başarısızlıklar ama hepsi sonunda bizi olması gereken kişi yaparken olmamız gereken yere götürür. Pişman olmayacak şekilde hayatı yaşamak, insanlarla bağ kurmak, ilişkileri sınırlamamak ve halkalarımızı dar tutmamak gerek, her zaman başka şeylerin de sığabileceği bir yer bırakmak hayatımızda, kalbimizde, umudumuzda....Aslında zorluklar sınırlarımızı zorlarken bir yandan da alanımızı genişletiyor...Daha fazlasını alabilecek daha vazlasını deneyebilecek hale getiriyor bizi hayatın...
Someone to Laugh with?
The secret to long lasting friendships and any relationship is being able to laugh with them on the same thing. If you have that you ain’t gonna be alone?!
Bugünlerde beraberinde gösterişli unvanlar getirmeyen neredeyse her şeyi çekilmez bulan kulakların ne kadar şımartılmış olduğuna daha da çok şaşırıyorum.
how much we need to take to expand?
Information pornography we call it in the social sciences. the overload of everything, hyperreal world. How much we need to consume of words, of goods, of materials to feel satisfied, to feel understood, to feel home and safe and fulfilled simply. There comes times when I feel like literally hiding in my shell, in a bootle. But I heard in a podcast today that regardless I should do me, I should keep chasing my dreams and keep the momentum. Sometimes hopes slips away from under my sleeves and I feel lost and vulnerable, face to face with reality of myself and the world...I feel that Im taking too much in and never find a way to expand and transform and exchange...