Meryem Çıtak
@Maryctk
İg | meryem_m.9
Öğrenci
Antalya
2009
7 okur puanı
Temmuz 2025 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
- Gerçekten sevdiğim pek az insan var; saygı duyduğum daha az insan var. Dünyayı tanıdıkça hoşnutsuzluğun daha da artıyor; her geçen gün insan karakterinin tutarsızlığına ve akıllı, duygulu görünenlere bile güvenilmeyeceğine olan inancım güçleniyor.
- Sen kusurlusun, ben de öyleyim. Tüm insanlar kusurludur.
Kil animasyonu (claymation) tarzında yazılmış bir film. Açıkçası bu film sizi ağlatabilir, aynı zamanda sıkabilir, çok etkilenebilirsiniz ya da yarısında kapatabilirsiniz (sonuna kadar dayanmanızı tavsiye ederim) Filmde bir aksiyon yok sadece gerçeklik var ve gerçeklik bazen çok sessizdir.. renkler soluk, ama duygular gürültülüdür.
- Biz kimseye ait değiliz, kimse de bize ait değil. Hatta birbirimize bile ait değiliz.
Bana göre yaşamın ne kadar kırılgan ve geçici olduğunu hissettiren bir tablo. Ölüm figürünün elindeki keman, tek bir tel kalmış hâliyle, her an kopmaya hazır bir yaşamı temsil ediyor. Bu tel hâlâ ses veriyor, belki de son melodisini çalıyor ama ne zaman susacağını bilmiyoruz. Sanki yaşamın son notası bu telde gizli; duyuluyor ama zamanlamasının ne zaman olacağını bilemiyoruz.
Böcklin’in yüz ifadesindeki kabulleniş, benim için ölümün de yaşamın bir parçası olduğunu anlatıyor. Korkmak değil, farkında olmak gerek. Çünkü kemanın o son teli gibi, biz de ne zaman sessizliğe bürüneceğimizi bilemeyiz ama o sessizliğin varlığını hissederiz.
Bu tablo bana şunu hatırlatıyor: Yaşam, ölümle iç içe çalınan bir melodi. Ve bazen en çarpıcı gerçek, bir telin üstünde durabiliyor.