Hayata katılmakta güçlük çekiyorum
Benim mevsimim sonbahar.
Sokakların tenhalaşmaya başladığı vakitler.
Tek kişilik oyunlar ustasıyım ben.
Tek kişilik özlemler, tek kişilik acılar ustasıyım.
Her gün yeni bir şey öğretiyor hayat...
Sonsuz sayfası olan bir kitap gibi her gün yeni bir hikaye ile karşılaşıyor insan. Kiminden dersler çıkarıyor kiminden koskoca bir boşluk.
Zamanla, okuduğum bu kitaptan en büyük zulmün "anlamamak" olduğunu öğrendim.
Anlatamamak değil.
ANLAŞILAMAMAK
Paramparça da etse insan kendini duvara çarpıyor gibi oluyor bazen.
İşte o an anlıyor.
Ne büyük bir karanlıkta olduğunu
Duvar anlıyor bazen de seni karşındaki insanlar anlamıyor.
Eskiden çok şeyi paylaşırdık herkes kendinden bir parça koyardı. Şarkılar, türküler, şiirler...
Özledik doğrusu keşke her şey eskisi gibi olsa.
youtu.be/EVShVofxZXI