Fidan
@MathildaLara
61 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
“Bu savaş bitmeden,” -ya da dudaklarının arasından buna benzer bir şey çıktı- “Kanada’daki her erkek, her kadın ve her çocuk bunu hissedecek… Sen de Mary, sen de hissedeceksin… Hatta bunu yüreğinin derinliklerinde hissedeceksin. Bu yüzden kanlı gözyaşları dökeceksin. Fareli Köyün Kavalcısı geldi ve dünyanın her köşesi onun kavalından çıkan o rahatsız edici, çirkin müziği duyana kadar da gitmeyecek. Bu ölüm dansının sona ermesi yıllar sürecek, Mary. Ve bu yıllar içinde milyonlarca kalp kırılacak.”
Walter uzun süre olduğu yerde durdu. Alnında hafif bir kırışıklık oluştu. Bu durum ona aniden patlak veren bir fırtına gibi geliyordu. Daha birkaç gün önce, hiç kimsenin aklına böyle bir şey gelmezdi. Şu an bunu düşünmek bile çok garipti. Bir çıkış yolu olmalıydı. Savaş çok barbarca, çok korkunç ve cehennem gibi bir şeydi… Medeni ulusların boy gösterdiği yirminci yüzyılda gerçekleşmesini ummayacağı kadar barbarcaydı. Savaşı düşünmek bile o kadar zordu ki… Walter savaşı hayatın güzelliğine bir tehdit olarak görüyordu.
Mən bir az əvvəl nə oxudum necə oxudum bilmirəm. Bir kitabın əvvəlindən sonuna qədər insan ağlıyarmı. Mən ağladım. Hər dəfəsində yazarın bu kitabı yazıb niyə biz oxuculara bunu etdiyini düşündüm. Niyə bu seriya ağlımızda, ürəyimizdə oxunulan sadə, güldürən romanlardan olmadı deyə düşünüb pis oldum. Həqiqətən pis oldum. Hər bir rolu sanki həyatda tanıyırdım. Hər birinin uşaqlığı, gəncliyi, yaşlılığı hamısına şahid olmuşdum. İndi bu rolların bu kitabda yaşadığı şeylər. Nə bilim, bilmirəm nə deyim. Amma yaxşı ki, oxumuşam. Yaxşı ki, bu seriyaya başlamışam. Həqiqətən son kitab sizi çox yaralıya bilər. Amma bu həyatın özü kimidi. Həmişə gülmürük, gülə bilmirik.
Bu hissəni oxumaq istəməyən ola bilər. Spoiler gedə bilər deyə əvvəlcədən qeyd etmək istədim.
Eh Walter. Əslində nə olacağını bilirdim. Əslində bunu mənim kimi sən də bilirdin. Çox ağladım. Sənə, düşüncələrinə, gedişinə. Fareli köyün Kavalcısının ardından həqiqətən getməli idin? Yəqin ki, hə. Amma bunu oxumaq çətin idi.
Anne, Gilbert və sizin övladlarınızın hər biri çox doğma olduz. Jem, Walter, Nan, Di, Shirley, Rilla hər birinizi oxumaq çox xoş oldu. Eyniyle keçən kitabda daxil olmasına baxmıyaraq rahib və ailəsi. Təbii ki, evin sevimli yardımcısı, ikinci annesi Susan da həmçinin. Bu kitabda isə ən çox bizə ümid olan Dog Monday. Heyvanların sevgisi gerçəkdi. Bu nə qədər bir kitab olsa da bu gerçəkdi.
Jem bir gün asker olacak ve dünyanın görüp görebileceği en büyük savaşa tanıklık edecekti ama buna daha çok vardı ve annesi ilk erkek evladının hatırına o eski günlerin artık bittiğine ve Kanadalı erkeklerin babalarının ruhları ve Tanrı’nın tapınakları adına bir daha asla savaşmak zorunda kalmayacaklarına şükredecekti.
Büyük Savaş’ın gölgesi henüz soğuk rüzgârlarını estirmeye başlamamıştı. Pek çok genç delikanlı belki de Fransa’da, Gelibolu’da ya da Filistin’de savaşarak ölecekti. Oysa hepsi de önlerinde uzun bir hayatın beklediği okullu çocuklardı ve yürekleri onların aşkıyla çarpan kızlar ise umutları ve hayalleri olan birer yıldıza benziyordu.
