Eskiden beni üzen olayların şimdi pek de üzmediğini artık çabuk geçtiğini farkettim. İyileşme sürecinde olduğumu, her geçen gün daha iyi olmaya başladığımı farkettim. Artık iyileşme vaktiydi ve olması gereken oluyordu.
Mutsuzluk, mutluluğun kardeşi hatta ikizidir. Ya bunlar bir arada büyür ya da hep küçük kalır. İkisini de benimsemeli, sahiplenmeli ve kabullenmeliyiz.
Artık kendime "sadece nefes al" demekten başka bir şey yapmıyorum. İyileşmenin zamanı artık. Hayallerine daha sağlıklı daha sağlam kavuşmak dileğiyle...