Herkesin derdi kendineydi. Seslensem ne bir kapı aralanır ne çekili bir perde, başı beklenen bir hasta kadar sessiz kendi zindanında kapanmış masum, yalnızlığımda kayboldum.
Tek korunağım duvarlar
-yalnızlıktan ördüğüm duvarlar-saklımda ışığa çıkmaktan korkan sırlarla, durup yılların serin, puslu camına dayayıp alnımı seyrettim hayatımı. "
Başka bahçelerde gezinsem de karla kaplı içimdeki bahçeyi sevdim ben.
Sevdim, benim olanı içimden.
Gözyaşlarımın pusunda sevincini gördüm dostların.
Affetmek ve sabır; zamanın ruhundan öğrendiklerim bunlar.