Önceleri sorularıma neden cevap alamadığımı anlayamıyordum, şimdiyse soru sorabileceğime nasıl inanabildiğimi anlayamıyorum. Ama gerçekte inanmıyordum ki, soruyordum sadece.
Sonu yok ki Pina
İnan hep aynı
Yarım kalan hayatlar
Fırlatılıp atılan yaşamlar.
Kırılıp dökülen yapraklar
Sonsuz gökyüzü altında.
Vefayı kuşlar alıp gitmiş
Bitti.
Savaşın tam ortasında bir çocuk gibi kalmış ruhum. Artık kim iyi, kim kötü bilmek istemiyorum, tek duyduğum patlama sesleri ve insan çığlıkları, gökyüzü mavi, yeryüzü ise sürekli kızıla boyanıyor. Her tarafta silah sesi, ne tarafa kaçabilirim ki!? Burada iyi de kötü de insan öldürüyor. Ben sadece bir insanım!