Duygu
@MaviYesilDeniz
13 okur puanı
Şubat 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Şimdiki an bazen kabul edilemezdir , tatsız ya da berbattır .
O olduğu gibidir. Zihnin onu nasıl etiketlediğini ve bu etiketleme sürecinin,
sürekli olarak yargılayarak yaşamanın nasıl acı ve mutsuzluk yarattığını
gözlemleyin. Zihnin çalışma biçimini izleyerek, onun direnç kalıplarının dışına
çıkarsınız ve o zaman şimdiki anın olmasına izin verebilirsiniz. Bu size dış
koşullara bağlı olmayan bir iç özgürlük, bir gerçek iç huzuru halini tattıracaktır.
O zaman ne olduğunu görün ve eğer gerekliyse ya da mümkünse eyleme geçin.
Önce kabul edin, sonra eyleme geçin. Şimdiki an her ne içeriyorsa, onu sanki
kendiniz seçmişsiniz gibi kabul edin. Daima onunla birlikte çalışın, ona karşı
değil. Onu dostunuz ve müttefikiniz kılın, düşmanınız değil. Bu tüm yaşamınızı
mucizevi bir biçimde dönüşüme uğratacaktır.
Reklam
Buda, acı ve ıstırabın arzular yüzünden ortaya çıktığını ve acıdan kurtulmak için
arzu bağlarını koparmamız, yani arzulardan kurtulmamız gerektiğini söyler .
Tüm arzular zihnin Var'lığın sevinci yerine, dışsal şeylerde ve gelecekte kurtuluş
ya da doyum aramasıdır.
Sevgi ile Haz Farkı
Sevgi, sevinç ve huzur Var'lığın derin halleridir, ya da daha doğrusu, Var'lığa
içsel bağlılık halinin üç veçhesidir. Böyle olduklarından, onların bir karşıtı, zıddı
yoktur. Çünkü onlar zihnin ötesinden kaynaklanırlar. Öte yandan, duygular,
dualistik zihnin bir parçası olduklarından, zıtlar yasasına tâbidirler. Bu basitçe,
sizin kötü olmadan iyiye sahip olamayacağınız anlamına gelir. Böylece,
aydınlanmamış, zihinle-özdeşleşme halinde, bazen yanlış bir biçimde sevinç
olarak adlandırılan şey, çoğu kez, sürekli değişen acı/haz döngüsünün kısa-süren
haz bölümüdür. Haz daima sizin dışınızdaki bir şeyden alınır, oysa sevinç
içinizden yükselir. Bugün size haz veren bir şey yarın acı verebilir, ya da o gider
ve yokluğu size acı verir. Ve çoğunlukla sevgi olarak görülen şey bir süre haz ve
heyecan verici olabilir, ama o bağımlılık yaratıcı bir tutunma, bir anda zıddına
dönüşebilecek bir aşırı muhtaçlık halidir. Böylece birçok "sevgi" ilişkisi,
başlangıçtaki esrime hali geçtikten sonra,
"sevgi" ile nefret, çekim ile saldırı
arasında gider gelir.
Gerçek sevgi size ıstırap vermez. Bunu nasıl yapabilir ki? O birden nefrete
dönüşmez, gerçek sevinç de acıya dönüşmez. Daha önce de söylediğim gibi, siz
aydınlanmadan önce -kendinizi zihninizin esaretinden kurtarmadan önce- de kısa
süren gerçek bir sevinç, gerçek sevgi ya da -bir yanda kendinizi çok canlı
hissederken- derin bir iç huzuru yaşayabilirsiniz. Bunlar sizin gerçek doğanızın çoğunlukla zihin tarafından örtülüp saklanan veçheleridir.
Bilim adamlarının büyük çoğunluğunun yaratıcı olmamalarının basit nedeni onların
nasıl düşüneceklerini bilmemeleri değil, düşünmeyi nasıl durduracaklarını
bilmemeleridir!
Birçok insan kafasında -
sürekli kendisine saldırıp onu cezalandıran ve yaşam enerjisini tüketen- bir
işkenceciyle yaşar. Bu hem tarifsiz bir ıstırap ve mutsuzluğun, hem de
hastalıkların nedenidir.
İyi haber şu ki siz kendinizi zihnin bu esaretinden kurtarabilirsiniz. Bu tek
gerçek özgürlüktür. Hemen şimdi bu konuda ilk adımı atabilirsiniz. Kafanızdaki
bu sesi dinleyin ve bunu elinizden geldiğince sık bir biçimde yapın. Özellikle,
tekrarlanıp duran düşünce kalıplarına, zihninizde belki yıllardır çalıp duran o
eski plâklara dikkat edin. Benim "düşüneni izlemekten" kastettiğim şey budur, ki
bu "kafanızdaki sesi dinleyin, orada bir tanık olarak bulunun" demenin bir başka
yoludur.
Siz bu sesi tarafsız bir biçimde, yani yargılamadan dinlemelisiniz. İşittiğiniz şeyi
yargılamayın ya da suçlamayın, çünkü böyle yapmak aynı sesin bu kez arka
kapıdan gelmesine neden olur. Çok geçmeden şunu fark edeceksiniz: ses vardır
ve ben burada onu dinliyorum, izliyorum. Bu ben farkındalığı, bu kendi
mevcudiyetinizi hissetmeniz, bir düşünce değildir. O zihnin ötesinden yükselir.
Böylece, siz bir düşünceyi dinlerken, sadece düşüncenin değil, kendinizin de -
düşüncenin tanığı olarak- farkında olursunuz. Böylece, ortaya yeni bir bilinç
boyutu çıkar. Siz düşünceyi dinlerken, düşüncenin ardında bilinçli bir
mevcudiyeti -daha derin benliğinizi- hissedersiniz. O zaman düşünce
üzerinizdeki gücünü yitirir ve hızla batıp kaybolur, çünkü siz artık zihne -onunla
özdeşleşerek- güç vermemektesinizdir. Bu istemdışı ve kesintisiz biçimde
düşünmenin sonunun başlangıcıdır.
Reklam