Kübra
@Mavinergis
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Çocuğun velayeti kendisine verilmeden önce kadın bir sürü şey yapabilir. Anca kötü yola düşmesi ya da uyuşturucu kullanması gerek. Buna karşın erkeğin düzenli bir işi olması yeter, o zaman şöyle denir: Bütün gün çalıştığı için çocuğa bakamaz. İşi yoksa da şöyle: İşi olmadığından çocuğun velayeti kendisine verilemez. Böyledir işte. Çocuğun velayeti erkeğe verilmez çünkü çocuğa bakabilecek bir kız arkadaşı yoktur, çocuğun velayeti erkeğe verilmez çünkü annesi yerine ona bakacak bir kız arkadaşı vardır. Hemen hemen hiçbir zaman çocuğun velayeti babaya verilmez. Zaten işsiz birinin, hiç düşünmeden, alkolik olduğu varsayılır öyle ki sonunda böyle işsiz biri çoğu zaman gerçekten alkolik olur. Çünkü önce işini kaybeder, sonra karısı onu terk eder, ardından çocuğun velayeti ona verilmez sonra da herkes fısıldaşır: Bıraktı kendini, evle ilgilenmiyor, dış görünüşüne dikkat etmiyor. Bir kere yanlış gömlek giysen tamam, hemen konuşurlar: Şuna bak, ne biçim bir gömlek giymiş. Ya da tesadüfen gömleğin bir kerecik yıkanmamış olsun: Şu yakaların kirine bak. Ve sonunda çevrende, özellikle de arkandan yapılan bütün o dedikodulara sinirlendiğin-de söylenen şudur: Tipik alkolik, her şeye çabucak sinirleniyor. O kadar öfkeli ki kendine hâkim olamıyor. Ve tabii fısıldaşmalar artar: Çocuğuyla birlikte karısının onu terk etmesinin bir nedeni olmalı, denir. Bir kadın çocuğuyla öyle kolayca çekip gitmez, denir hemen ardından. Çok dürüst bir kadın, denir, o sırada siz bizi dilediğiniz kadar aldatabilirsiniz. Çünkü insanlar inanmak istemedikleri şeye inanmazlar. Bir erkeğin karısını muhtemelen daha genç, daha güzel biriyle aldattığına hemen inanmak isterler ya da alkolik olduğuna. Kadınınkineyse hiç kimse inanmaz, Bluzunda kahvaltıdan kalma sarı yumurta lekeleri olduğunda bile onun için hală
Anneliğini kabullenmedin. Sana sürekli söylemek zorunda kaldım: Anne olan sensin Resi, ben değil. Gidiyorlar çocuk odasına, bir sene boyunca çocuklarını emziriyorlar, çünkü yine moda oldu ya, sonra da bebekle yeterince ilgilenmiyoruz diye bizi suçluyorlar. İyi de, ne yapmamız gerekiyor? Elimizde çıngırak, parmaklıklı yatağın önünde durup bebeklerin çığlık çığlığa annelerini çağırışını mı izleyeceğiz? Önce çocukların üstüne çullanırsnız, tamamen tekelinize alırsınız, bir erkek olarak yetiştirme meselelerine ilişkin bir şeyler söyleyecek olsak yan yan bakarsınız, ama sonra kafanıza göre gelip onlarla yeterince ilgilenmediğimizi, sürekli kanepede oturup gazete okuduğumuzu iddia edersiniz. Önce çocukları abartılı bir biçimde kendinize bağlarsınız sonra da onlar durmadan sizi istediğinde anneliği reddedersiniz. O zaman da biz, çocuklarımız bir kere olsun babalarından bir şey isterler mi acaba diye saatlerce masada oturup hiçbir şey yapmadan bekleyecekmişiz. Kanepede oturup gazete okurum daha iyi.
Biliyor musun? Bu yapılabilecek en aşağılık şey. Emek harcamış birinin sevincini kursağında bırakmak. Takdir etmekten kaçınmak. Memnuniyetini elinden almak. Ne coşku ne övgü, hiçbir şey yok .