...On sene sonra sürekli konuşmak, özen göstermek ve sürekli sevmek zorunda olmadığın birine sahipsen mutlu olursun. Farkında mısın, dedi annem, hayat yeterince zor. Bir de anlayış göstermek zorunda olduğun birine gerek yok, ömrünü şöyle böyle düzgün bir şekilde geçirirsen, az çok dürüst bir yaşam sürersen ve çocuklarına gelecekte yenilgiye uğrasalar bile kaybetmeyecekleri değerli bir şey bırakabilirsen mutlu olursun. İşte siz tam burada çuvallıyorsunuz. Çocuğunuz olmasa tamam, o zaman başka. Ama şimdi! Bizi düşünmüyorsanız bile en azından çocukları düşünmelisiniz.
Yalnızca anneyle büyüyen çocukların sonu ne oluyor biliyor musun? Anne işe gidiyor tabii, çocuklar bütün gün yalnız, onlarla ilgilenen kimse yok çünkü anne yalnız ve işten sonra da onlara ayıracak zamanı yok, baba da olmadığından denge ve denetim eksik kalıyor. Onca uyuşturucu bağımlısı, perişan gençlik nereden geliyor sanıyorsun, bütün o şiddet nereden geliyor, bu gençlerin çocukluklarından beri alıştıkları yalnızlıktan değilse nereden, o çocuklar boyunlarında bir anahtarla dolaşıyor, her şeyi kendileri halletmeye çalışıyorlar: Yemek, ev ödevleri ve akşamları da ne zaman isterlerse izleyebildikleri bütün o televizyon programları için-de ilgilerini çeken programı bulana dek televizyonun kumandasıyla kanal kanal dolaşıyorlar, çünkü anne ilgilenmiyor, baba denetlemiyor.