Yaren Çakir
@Maviyare
Merhaba yaren
Daha çoook kitap okumak için bu uygulamaya geldim ...
İşaretlere inanan, onları bulacağına yahut işaretlerin kendisini bulacağına da inanıyordu . Yalnız bırakacağına inanmayı seçen benim gibilerse, değil ıssız yollarda , kalabalık şehirlerde bile yalnızlıkla mühürleniyordu . Yol da hayat gibi kendini gerçekleştiren kehanetten ibaretti .
Ama insanın kendine söylediği yalanların da bir miadı var . Katı olan her şey buharlaşıyor , hayata tutunmak için inanmaya mecbur kaldığımız bütün yalanlar günü gelince açığa çıkıyor . Ve sonra biz ölmüyoruz . Daha kötü bir şey oluyor . Öğrendiklerimizle yaşamaya devam ediyoruz . İşte şimdi yaşıyorduk ve bütün güçlüklere rağmen bir ayağımızı diğerinin önüne ata ata , menşeini bilmediğimiz bir itikatla yürümeyi sürdürüyorduk.
Hünerli hayvanlar gibi girdiğim ortama göre şekillenmeyi,icabında rengimi değiştirmeyi ,kuyruğumu kesmeyi , kanat takmayı ya da yerlerde sürünmeyi öğrendim . Fakat bunun ağır bedelleri oldu . Hem çok yoruldum hem de kendim dediğim şeyin neye benzediğini unuttum .
