Demet
@Maviyebak
Şarkıda dediği gibi;
TÜM ÖNYARGINI UNUT!
youtu.be/0TFNGRYMz1U?si=...
instagram.com/demet_belhan?ig...
Yaşam Koçu
7 Ağustos 1987
2354 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Reklam
O esrarlı yangına bu can nasıl dayandı?
Sahile vurdu kalbim,
su yandı, kum da yandı.
| Nurullah Genç
Şifaya Vâye Günlükleri
Bazen bir insanın yüzüne bakarsın…
Ve anlarsın; her şey geçmemiştir, ama geçmeye başlamıştır.
O gece aynaya değil, kendime baktım.
Yorgunluk vardı belki, biraz kırgınlık…
Ama en çok da toparlanmış bir “ben” vardı karşımda.
Dağılmış yerlerini usulca toplamış,
kendini yeniden kendi elleriyle kurmuş bir kadın.
Gülüşüm tam da bu yüzden yarım değil artık.
Çünkü kimse tamamlamadı beni,
ben kendimi tamamladım.
Işığın yüzüme vurduğu o an şunu fark ettim:
İnsan en çok, kendine dürüst olunca güzelleşiyor.
Rol yapmayı bıraktığında,
beklemeyi bıraktığında,
“bir gün değişir” dediği yerlerden vazgeçtiğinde…
İşte o zaman ışık dışarıdan değil,
içeriden vuruyor.
Ve ben o gece,
bir şeyleri ispat etmeye çalışan kadın değildim artık.
Sadece kendini bilen,
kendine yeten,
ve en önemlisi…
kendine iyi gelen bir kadındım.
ŞİFAYA VÂYE GÜNLÜKLERİ
Uzun yola çıkmak, aslında sadece bir yerden bir yere gitmek değil…
Biraz kendinden uzaklaşmak, biraz da kendine yaklaşmaktır.
Yol uzadıkça düşünceler kısalır önce.
Sonra sessizlik büyür…
Camdan dışarı bakarken gördüğün manzaralar değil aslında seni içine çeken,
içinden geçenlerdir.
Bir şehir geride kalır,
bir his de onunla birlikte…
Fark etmezsin ilk başta.
Ama kilometreler ilerledikçe anlarsın;
bazı duygular, mesafeyle hafifler.
Yolda olmak tuhaf bir özgürlük verir insana.
Kimse senden bir şey beklemiyordur o an.
Ne bir açıklama, ne bir savunma…
Sadece yol vardır, bir de sen.
Ve gariptir…
İnsan en çok da yoldayken dürüst olur kendine.
Çünkü kaçacak bir yer yoktur.
Ne telefona saklanabilirsin,
ne kalabalıklara…
Yol, seni sana anlatır.
Bazen bir şarkı çalar,
tam da unuttum sandığın yerden yakalar.
Reklam