Bugün onun kalbi ağrıdı.
Belki birkaç dakikalık bir sızıydı, belki doktorun gözünde sıradan bir yorgunluktu. Ama ben düşündüm; insanın kalbi durup dururken yorulur mu hiç?
Demek ki fark ettirmeden çok şey taşımış. Kimi zaman sustuğu cümleleri, kimi zaman içine attığı kırgınlıkları, kimi zaman da kimseye göstermediği yükleri...
Meğer onun kalbi, herkese yetişmeye çalışırken kendini ihmal etmiş.
Ve galiba onunla birlikte ben de yoruldum.
İnsan bazen sevdiği birinin yükünü omzuna almaz belki ama kalbine alır. Onun endişesiyle endişelenir, onun sessizliğinde susar, onun yorgunluğunu kendi içinde hisseder. Bu yüzden bugün yalnız onun kalbi değil, onu düşünen kalpler de biraz yoruldu.
Rabbim onun kalbine ferahlık versin. Taşıdığı yükleri hafifletsin. Ve ona uzaktan dua eden, iyiliğini dileyen gönüllere de sabır nasip etsin.
Çünkü bazı insanlar hayatımıza gelip yalnızca kalbimizi değil, dualarımızı da kendilerine emanet ederler.