Gönül ile aklı koydum kafese;
Biri “Umut” diyor,biri “Kes” diyor.
Çırpındıkça kaldım nefes nefese;
Biri “Dayan” diyor biri “Pes” diyor!
Yüreğim döndükçe döndüm ak kora,
Sabrım demir aldı,yelkenler fora…
Gitmek istiyorum çok uzaklara;
Biri “Can” diyor,biri “Es” diyor!
Öyle ki neyin bedelini ödediğimi bilmediğimdir hayat,
Öyle kederi en derinden içine çekmektir ,
Öyle severken yanmayı da kabul etmek , ağlarken de gülmektir ,
Her yıl doğduğun günde tükenmektir belki de,
Her bayram günü biraz daha söndürülmektir,
Hayallerimizle keleğe getirilmektir , görevimiz,
Hayat ya işte ruhumuzu emen b*ktan öğretmenimiz...
(M.N.B)