Bana öyle bir kanaat geldi ki, kalbimi yokladıkça, kalbim bu kanaatı takviye ediyor.. nefsimle mücadelede muzaffer olacağımı ümid ediyorum.
(Bediüzzaman Said Nursî 🌹)
Ey ZAHİT..! Gönül tandırında pişmiş
Sabır mutfağından geçmiş cümleler
söyle bana.. Ben Ümmiyim, Bana
Satırdan değil, sadırdan anlat!
(Derviş Celâl Er RÜHÂVİ 🌹 )
ALLAHIN “o benden razı ise ben ondan razıyım” dediği Hz Ebubekir bile güvenmezken kendine biz neyimize güveniyoruz... Huzuru dünya da dünyevi işlerde değil onu YARATAN DA buluruz ancak. YARADAN'dan ayrı geçirdiğimiz her bir saniye dünya kadar bir kayıp...
RABBİMİZİN merhametiyle nurlanmak varken biz niye sanki rahmeti kadar büyük olan gazabını istiyormuşçasına adım atıyoruz ki? Ümitvar olmak için ALLAHın rahmeti yetmiyor mu?