Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Affetmek ve affedilmek azat edilmiş iki küçük kuş. Kanat çırpıyor içimizde. Her kanat sesinde aramızda yarım kalanlar da tamamlanıyor sanki.
Sen de seviyor musun hikayeleri?
Hikâyelerin açtığı ve anlattığı yolları seviyorum; hikâyelerin anlamaya, anlaşılmaya, affetmeye ve sevmeye çıkan çiçekli sokaklarını seviyorum.
Biçilen bir zamanın içinde anlara tutunarak, yan yana gelebilmenin kıymetine sarılarak geçirdik o günleri. Sessizdik. Zaten konuşulmayanların dağ gibi içimize yığıldığı bir noktada kazıya nereden başlayacaktık? Nasıl ilerleyecektik? Başlasak bile ne geçecekti elimize? Günlük ve öylesine konuşmalar bile birbirini az çok tanıyan insanlar içindi. Yeltenmedik. Üstelemedik. Huzurlu bir sessizliğin gölgeliğinde akşamların olmasını bekledik.
"Büyümek buydu galiba." dedim, "Düğümleri gevşetebilmek, yumruları ezebilmek... Nefes alabilmeyi ve yutkunabilmeyi öğrenebilmek..." Fakat zaman acımasızdı. Zaman; insanın birikenleri eritebileceği, keşkelerini tüketebileceği, yanındakini anlaya anlaya sevebileceği sonsuz genişlikte vakitler sunmuyordu ona.