Doğanın zahmetsizce ve genelde başarısızlığa da uğramadan yaptığı şeyi çok az insan yapabiliyor. Kim olduğumuzu, nasıl hareket etmemiz gerektiğini bilmiyoruz, nasıl olgunlaşırız hiçbir fikrimiz yok. Kör doğa. Bilge insan. Kim kimi kandırıyor?
'Yaygaranın kopmasına ne kadar kaldı?' diye düşündüm. Gözyaşları, suçlamalar ve acıya ne kadar? Bir şeyi, değerini henüz anlayamadan kaybettiğinde karnında o ağır taşın acısını hissetmeye ne kadar? Neden aşkın ölçüsü yitip gidendir?
"Seni seviyorum" dedin. Neden birbirimize söyleyebileceğimiz en sıradan şeyi duymayı bu kadar çok isteriz hâlâ? "Seni seviyorum" her zaman bir alıntıdır. Onu ilk söyleyen ne sensin ne de benim, yine de sen söylediğinde ve ben söylediğimde, keşfettikleri iki kelimeye tapınan barbarlar gibi oluyoruz. Ben taptım onlara ama şimdi, kendi bedenimden sökülüp alınmış bir kayanın üzerinde yapayalnızım.