"Benim vicdanım hiç olmadı ki! Ne sızlıyor böyle içimde? Ne engelliyor kendimden vazgeçmemi? Bazıları kolsuz doğar. Ben vicdansız gelmişim dünyaya. Vicdansızım."
"Kendime itiraf etmediğim değil, farkında olduğum ama görmezden geldiğim bir duyguyla boğuşuyordum aslında. Üzüntüyle... Evet, çok üzgündüm. Sürekli maruz kaldığım üzerimdeki melankoli bulutunun yağmuru değildi. Herhangi bir insanın üzüntüsü kadar basit ve acı vericiydi."