insanın yegâne ilacı, "kabullenmek." kendisini, yaşam şartlarını, ana-babasını, sevdiceğini, dostlarını, hayatında olan biten ne varsa cemi cümlesini olduğu hâliyle kabul edince, ancak o zaman ferahlık denen eşikten adımını atabiliyor. kimse kolay kolay değişmiyor. sen onların değişeceği günü bekleyene kadar saçlarına aklar, kalbine keder düşecek, dizlerinde derman kalmayacak. "o da öyle bir insan" de geç. sonra sana sırtını emniyetle yaslamak kalsın bir tek.