Nobahari
@Meelo
11 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
insanın yegâne ilacı, "kabullenmek." kendisini, yaşam şartlarını, ana-babasını, sevdiceğini, dostlarını, hayatında olan biten ne varsa cemi cümlesini olduğu hâliyle kabul edince, ancak o zaman ferahlık denen eşikten adımını atabiliyor. kimse kolay kolay değişmiyor. sen onların değişeceği günü bekleyene kadar saçlarına aklar, kalbine keder düşecek, dizlerinde derman kalmayacak. "o da öyle bir insan" de geç. sonra sana sırtını emniyetle yaslamak kalsın bir tek.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sonra yavaş yavaş mantığım değişti. Hattâ dünyaya bakışım, eşyayı görüşüm, insanları anlayışım değişti. Vâkıa bunlar bir günde olmadı. Hattâ çok güçlükle ve adım adım oldu. Hattâ çok defa bana rağmen oldu. Fakat oldu.
Ekseriyetle, ilk gördüğümüz bir adamın veya bir şehrin, ilk duyduğumuz bir sözün veya bir sesin hayatımızda sonradan alacağı mevkiyi takdirle bunlara layık oldukları ehemmiyeti veremeyiz.
Aynı gün içinde saatten saate değişiriz. Kaygısız bir çocuk, hisli bir genç ve biçare bunayan bir ihtiyar olabiliriz. Aynı yirmi dört saat içinde yalnız kalmaya susar, başkalarıyla görüşmeye acıkırız. Mevsimlere göre değişen tabiat kadar hislerimize göre de yüzümüz değişir, biz değişiriz.