Derslere çalışmalara odaklanamıyorum diye mızmızlanıyordum arkadaşım şey dedi, al o fikirleri düşünceleri koy cebine uzaklaştır kendinden biraz belki o zaman odaklanırsın. Bunlarda sanıyo ki ben kendi isteğimle bu hale geldim
Bazı acılar dinmezken dayanma sabrımız ve gücümüzün bu kadar hızlı tükenmesi bana çok anormal geliyor. Madem çekemiyorsun bi gülümse bi değiş bi serotonin salgıla hani bi şeyler yap madem ama yok onunla savaşamıyorum diye yaşayasım gelmiyor.
Kişide aynı anda aynı şeye zıt iki duygu veya dürtü bulunmasına ambivalans deniyomuş ama hayır ya bu bildiğin aşk psikiyatristleri göreve çağırıyorum yeniden adlandıralım