“Sonra bir şeyler olur adını koyamadığın ve artık eskisi gibi olamazsın.” demiş Bukowski.
Yahya Kemal ise şöyle metaforize etmiş bu durumu: “Bir tel kopar, ahenk ebediyyen bozulur.” Bir tel kopar içimizden, adını da koyamayız ve artık ne eski ahenk kalır ortada ne de eski sen.